Uit de laatste viering

Leven met wijsheid, over Thomas Merton

op deze koude morgen (-10,2 graad in Leeuwarden deze nacht) is de Waalse kerk warm met de vele aanwezigen. Deze morgen staat Leven met Wijsheid op het rooster.  Het lezen van een aantal boeken van en over Merton viel de voorbereider niet gemakkelijk. Dat deze viering het gedicht Lichter van Hein  Stufkens mee kreeg was voor hem een verzuchting na de studue

Lichter, lichter leven, dat lijkt me wel wat, lichter, lichter…

Het leven van Thomas Merton, vóór zijn keuze om monnik te worden, was zeer divers en (soms te ) uitbundig. Maar hij heeft keuzes gemaakt die hem tot groot voorbeeld van velen heeft gemaakt. Tot op de dag van vandaag.

In de overweging kwamen een aantal belangrijke zaken aan bod: de rol van Merton in de eenheid van Westerse en Oosterse religies.  Hij vond dat alle religies al één waren, onze verdeeldheid is een gedachtenkronkel.

Een tweede element dat genoemd werd was de uitspraak van Merton dat we, als we werken aan vrede,  niet moeten werken naar resultaat. Laat dat idee maar los, maar werk er wel aan. Ook in de OBL spreken we wel eens uit dat onze inspanningen druppels op een gloeiende plaat lijken. Maar toch zijn het deze druppels die tellen.

een ochtend die ons weer te denken geeft, waar we weer heerlijk hebben gezongen en daarna de wereld weer ingaan, iets lichter?

de volledige tekst is voor leden te vinden op de ledenpagina.

zondag 20 januari 2019

 

Geef het licht eens door – generaties voor vrede

Ondanks “code geel” en een wit besneeuwd Leeuwarden verzamelen zich op 15 december zo’n vijfentwintig mensen in de Waalse Kerk. Het thema van deze ochtend is buiten en binnen te zien: de Vredesvlag hangt in de wind, aan de wand en ligt over de tafel.
die laatste vlag is iets bijzonders, het is een hele forse, en hij is ontstaan onder de naaimachine van de gast van vandaag, An Tolboom.

Zij heeft jaren meegedaan aan de maandelijkse Vredeswake bij het Paard, bij de Waag. Verder is ze actief betrokken bij de derde orde van Francisus (OFS). En Jan uit de programmacommissie heeft haar daarom gevraagd om in deze viering iets te delen over haar leven, visie en activiteiten.

De tekst voor deze week van Hein Stufkens begint met
“Niets is van mij, alles gekregen, enkel reden om dankbaar te zijn.
Het licht en het leven, de vreugde, de pijn,
om niet gegeven,
het brood, de wijn,
de dood en de liefde,
honing, azijn,
alles gekregen

enkel reden om dankbaar te zijn.”

De lezing van vanochtend is kort: Mt 5,9 maar wordt op de liturgie aangevuld met Wijsheidsspreuken 13 (het geduld) en 15 (de vrede) van Franciscus. Verder wordt de Vrede als gave van God genoemd en tot slot één bepalende regel”

“De Geest van de Heer streeft naar nederigheid en geduld en de zuivere, eenvoudige en echt vrede van de Geest (1 RegMB 17,15) uitgewerkt tot:
Daar komt de vrede als gave van God op uit: nederigheid, geduld en vrede, een drietal deugden die de wereld kunnen veranderen“.

Over die laatste regel ontstaat een vraaggesprek tussen Jan en An, over of dit lukt, hoe dit gestalte krijgt. Daarbij laat An duidelijk horen dat ze niet altijd geduldig is of nederig. Er doen zich situaties voor waarin ze snel, direct reageert, soms (te) heftig, zeker als het om dingen gaat die haar raken.
En ja, in reactie op een vraag, ze wordt ook wel eens moedeloos of er echt nog vrede gaat komen. De stem van de machtigen van de wereld wordt luider verkondigt dan het woord van de onmachtige. Over Franciscus: “die zou wellicht vandaag worden opgesloten in een inrichting”. Maar ‘je doet gewoon wat je kunt en gelukkig zijn er zo nu en dan lichtpuntjes. Lichtpuntjes als de jongeren die soms de deelnemers aan de Vredeswake vragen waarom ze daar staan en wat ze doen. Er ontstaan nieuwe verbindingen, het licht wordt doorgegeven.

Een mooi interview zo in de kring en inspirerend. En de viering wordt afgesloten met het “Frede foar dy” na een gedicht van Hans Sevenhoven, waaruit ik citeer:

“In het volle bewustzijn van de onvrede
en het geweld die opwellen in mijn eigen hart,
vertrouw ik op het goede wat tussen mensen geschiedt
en verlang ik naar Gods grenzeloze barmhartigheid.
Op mijn levensweg wil ik waar ik ook ga,
mensen ontmoeten en groeten met
‘Vrede en alle goeds’  “

Leeuwarden 15 dec 2018, Koos Jorritsma

Slotactiviteit seizoen 17_18: Oeds fan Fierwei

Voor de slotactiviteit van dit jaar ging de basisgemeente dit jaar naar Friens; Idaerd, Eagum en Reduzum. De eerste letters vormen het woord FIER. Fier is het culturele hoofddorp van Frykslân. De plaatselijke feestcommissie is druk bezig met de plannen voor de fontein. En dan komt Oeds net thuis, uit de oorlog.
Hier de scene voor een hedendaagse bewerking van de Odyssee; van Grieks drama naar Fryks drama opgezet. Een getraumatiseerd man komt thuis, in een plek waar men met heel andere dingen bezig is. Hij is niet meer degene die wegging, zij niet meer degenen die hij verliet. Het loopt dus mis, ondanks het verhaal van Homerus.
Op een prachtige zomermiddag (8 juli) mengen de leden van de OBL zich tussen andere toeschouwers, worden via de bus naar de verschillende dorpen gebracht met enthousiaste gastvrouwen/heren die hen en passant even een welkomstlied voor Oeds laten instuderen.

Zittend op een tribune ontvouwt zich het drama, daarna staan we tussen twee speelvelden in. Dan een pauze met een drankje (heerlijk in de warmte). Dan weer met de bus naar het volgende dorp… Alhoewel: we worden in de middle of nowhere afgezet, in stilte en moeten een na de ander in stilte ons bezinnend op de weg naar binnen naar de Styx (het Zwin). Daar verwerpt Oeds de verleidingen van Circe en gaat de onderwereld in. Als wij als publiek volgen voor de scene in de onderwereld krijgen we een rood plastic masker. Zo ziet de wereld er ineens onderwerelds uit.


De strijd volgt en Oeds dreigt onder te gaan maar wordt op het laatste moment gered. Reden voor ons gasten om de lange weg door het weiland te vervolgen naar het volgende dorp. Daar wordt de fontein (nou ja…) onthuld en vervolgt het familiedrama. Tijd voor een feestje (met drinken voor de wandelaars). Dan met de bus terug naar Reduzum waar zich aan de haven de laatste scenes afspelen en het goed komt, zoals vaker in verhalen.

Bijna drie en een half uur onderweg, prachtig toneel, inspirerende gidsen en fantastisch weer, waar je zelf actief wordt betrokken bij dit grote opus. Een machtig mooie afsluiting van dit seizoen, over wij en zij, over ons allemaal. Fan fierwei of tichtbij….

oan’t sjen/ tot ziens in het nieuwe seizoen.

En: Jurjen: bedankt voor de organisatie en jammer dat je er zelf niet bij kon zijn. Maar de “achtste dag” was ook een pr8tig gebeuren hoorde ik

Koos Jorritsma, 13 juli 2018